Thursday, March 27, 2008

Fire and Ice

I love this poem by Robert Frost.

SOME say the world will end in fire,
Some say in ice.
From what I’ve tasted of desire
I hold with those who favor fire.
But if it had to perish twice,
I think I know enough of hate
To know that for destruction ice
Is also great
And would suffice.

Wednesday, March 19, 2008

History Lesson

I am posting a short story by the legendary writer Arthur C. Clarke.

No one could remember when the tribe had begun its long journey. The land of great rolling plains that had been its first home was now no more than a half-forgotten dream.For many years Shann and his people had been fleeing through a country of low hills and sparkling lakes, and now the mountains lay ahead. This summer they must cross them to the southern lands. There was little time to lose. The white terror that had come down from the Poles, grinding continents to dust and freezing the very air before it, was less than a day's march behind.
Shann wondered if the glaciers could climb the mountains ahead, and within his heart he dared to kindle a little flame of hope. This might prove a barrier against which even the remorseless ice would batter in vain. In the southern lands of which the legends spoke, his people might find refuge at last.It took weeks to discover a pass through which the tribe and the animals could travel. When midsummer came, they had camped in a lonely valley where the air was thin and the stars shone with a brilliance no one had ever seen before.The summer was waning when Shann took his two sons and went ahead to explore the way. For three days they climbed, and for three nights slept as best they could on the freezing rocks, and on the fourth morning there was nothing ahead but a gentle rise to a cairn of gray stones built by other travelers, centuries ago.
Shann felt himself trembling, and not with cold, as they walked toward the little pyramid of stones. His sons had fallen behind. No one spoke, for too much was at stake. In a little while they would know if all their hopes had been betrayed.To east and west, the wall of mountains curved away as if embracing the land beneath. Below lay endless miles of undulating plain, with a great river swinging across it in tremendous loops. It was a fertile land; one in which the tribe could raise crops knowing that there would be no need to flee before the harvest came.Then Shann lifted his eyes to the south, and saw the doom of all his hopes. For there at the edge of the world glimmered that deadly light he had seen so often to the north-the glint of ice below the horizon.There was no way forward. Through all the years of flight, the glaciers from the south had been advancing to meet them. Soon they would be crushed beneath the moving walls of ice . . .
Southern glaciers did not reach the mountains until a generation later. In that last summer the sons of Shann carried the sacred treasures of the tribe to the lonely cairn overlooking the plain. The ice that had once gleamed below the horizon was now almost at their feet. By spring it would be splintering against the mountain walls.No one understood the treasures now. They were from a past too distant for the understanding of any man alive. Their origins were lost in the mists that surrounded the Golden Age, and how they had come at last into the possession of this wandering tribe was a story that now would never be told. For it was the story of a civilization that had passed beyond recall.
Once, all these pitiful relics had been treasured for some good reason, and now they had become sacred though their meaning had long been lost. The print in the old books had faded centuries ago though much of the lettering was still visible-if there had been any to read it. But many generations had passed since anyone had had a use for a set of seven-figure logarithms, an atlas of the world, and the score of Sibelius' Seventh Symphony printed, according to the flyleaf, by H. K. Chu and Sons, at the City of Pekin in the year 2371 A.D.
The old books were placed reverently in the little crypt that had been made to receive them. There followed a motley collection of fragments-gold and platinum coins, a broken telephoto lens, a watch, a cold-light lamp, a microphone, the cutter from an electric razor, some midget radio tubes, the flotsam that had been left behind when the great tide of civilization had ebbed forever.
All these treasures were carefully stowed away in their resting place. Then came three more relics, the most sacred of all because the least understood.The first was a strangely shaped piece of metal, showing the coloration of intense heat. It was, in its way, the most pathetic of all these, symbols from the past, for it told of man's greatest achievement and of the future he might have known. The mahogany stand on which it was mounted bore a silver plate with the inscription:Auxiliary Igniter from Starboard Jet Spaceship "Morning Star" Earth-Moon, A.D. 1985Next followed another miracle of the ancient science-a sphere of transparent plastic with strangely shaped pieces of metal imbedded in it. At its center was a tiny capsule of synthetic radio element, surrounded by the converting screens that shifted its radiation far down the spectrum. As long as the material remained active, the sphere would be a tiny radio transmitter, broadcasting power in all directions. Only a few of these spheres had ever been made.-They had been designed as perpetual beacons to mark the orbits of the asteroids. But man had never reached the asteroids and the beacons had never been used.
Last of all was a flat, circular tin, wide in comparison with its depth. It was heavily sealed, and rattled when shaken. The tribal lore predicted that disaster would follow if it was ever opened, and no one knew that it held one of the great works of art of nearly a thousand years before.The work was finished. The two men rolled the stones back into place and slowly began to descend the mountainside. Even to the last, man had given some thought to the future and had tried to preserve something for posterity.That winter the great waves of ice began their first assault on the mountains, attacking from north and south. The foothills were overwhelmed in the first onslaught, and the glaciers ground them into dust. But the mountains stood firm, and )When the summer came the ice retreated for a while.So, winter after winter, the battle continued, and the roar of the avalanches, the grinding of rock and the explosions of splintering ice filled the air with tumult. No war of man's had been fiercer than this, and even man's battles had not quite engulfed the globe as this had done.
At last the tidal waves of ice began to subside and to creep slowly down the flanks of the mountains they had never quite subdued. The valleys and passes were still firmly in their grip. It was stalemate. The glaciers had met their match, but their defeat was too late to be of any use to man.So the centuries passed, and presently there happened something that must occur once at least in the history of every world in the universe, no matter how remote and lonely it may be.The ship from Venus came five thousand years too late, but its crew knew nothing of this. While still many millions of miles away, the telescopes had seen the great shroud of ice that made Earth the most brilliant object in the sky next to the sun itself.
Here and there the dazzling sheet was marred by black specks that revealed the presence of almost buried mountains. That was all. The rolling oceans, the plains and forests, the deserts and lakes -all that had been the world of man was sealed beneath the ice, perhaps forever.The ship closed in to Earth and established an orbit less than a thousand miles away. For five days it circled the planet, while cameras recorded all that was left to see and a hundred instruments gathered information that would give the Venusian scientists many years of work.
An actual landing was not intended. There seemed little purpose in it. But on the sixth day the picture changed. A panoramic monitor, driven to the limit of its amplification, detected the dying radiation of the five-thousand-year-old beacon. Through all the centuries, it had been sending out its signals with ever-failing strength as its radioactive heart steadily weakened.The monitor locked on the beacon frequency. In the control room, a bell clamored for attention. A little later, the Venusian ship broke free from its orbit and slanted down toward Earth, toward a range of mountains that still towered proudly above the ice, and to a cairn of gray stones that the years had scarcely touched . . . .
The great disk of the sun blazed fiercely in a sky no longer veiled with mist, for the clouds that had once hidden Venus had now completely gone. Whatever force had caused the change in the sun's radiation had doomed one civilization, but had given birth to another. Less than five thousand years before, the half-savage people of Venus had seen sun and stars for the first time. Just as the science of Earth had begun with astronomy, so had that of Venus, and on the warm, rich world that man had never seen progress had been incredibly rapid.
Perhaps the Venusians had been lucky. They never knew the Dark Age that held man enchained for a thousand years. They missed the long detour into chemistry and mechanics but came at once to the more fundamental laws of radiation physics. In the time that man had taken to progress from the Pyramids to the rocket-propelled spaceship, the Venusians had passed from the discovery of agriculture to antigravity itself-the ultimate secret that man had never learned.The warm ocean that still bore most of the young planet's life rolled its breakers languidly against the sandy shore. So new was this continent that the very sands were coarse and gritty. There had not yet been time enough for the sea to wear them smooth.
The scientists lay half in the water, their beautiful reptilian bodies gleaming in the sunlight. The greatest minds of Venus had gathered on this shore from all the islands of the planet. What they were going to hear they did not know, except that it concerned the Third World and the mysterious race that had peopled it before the coming of the ice.. The Historian was standing on the land, for the instruments he wished to use had no love of water. By his side was a large machine which attracted many curious glances from his colleagues. It was clearly concerned with optics, for a lens system projected from it toward a screen of white material a dozen yards away.The Historian began to speak. Briefly he recapitulated what little had been discovered concerning the Third Planet and its people.
He mentioned the centuries of fruitless research that had failed to interpret a single word of the writings of Earth. The planet had been inhabited by a race of great technical ability. That, at least, was proved by the few pieces of machinery that had been found in the cairn upon the mountain.
"We do not know why so advanced a civilization came to an end," he observed. "Almost certainly, it had sufficient knowledge to survive an ice Age. There must have been some other factor of which we know nothing. Possibly disease or racial degeneration may have been responsible. It has even been suggested that the tribal conflicts endemic to our own species in prehistoric times may have continued on the Third Planet after the coming of technology.
"Some philosophers maintain that knowledge of machinery does not necessarily imply a high degree of civilization, and it is theoretically possible to have wars in a society possessing mechanical power, flight, and even radio. Such a conception is alien to our thoughts, but we must admit its possibility. It would certainly account for the downfall of the lost race."it has always been assumed that we should never know anything of the physical form of the creatures who lived on Planet Three. For centuries our artists have been depicting scenes from the history of the dead world, peopling it with all manner of fantastic beings. Most of these creations have resembled us more or less closely, though it has often been pointed out that because we are reptiles it does not follow that all intelligent life must necessarily be reptilian."We now know the answer to one of the most baffling problems of history. At last, after hundreds of years of research, we have discovered the exact form and nature of the ruling life on the Third Planet."
There was a murmur of astonishment from the assembled scientists. Some were so taken aback that they disappeared for a while into the comfort of the ocean, as all Venusians were apt to do in moments of stress. The Historian waited until his colleagues reemerged into the element they so disliked. He himself was quite comfortable, thanks to the tiny sprays that were continually playing over his body. With their help he could live on land for many hours before having to return to the ocean.The excitement slowly subsided and the lecturer continued:"One of the most puzzling of the objects found on Planet Three was a flat metal container holding a great length of transparent plastic material, perforated at the edges and wound tightly into a spool. This transparent tape at first seemed quite featureless, but an examination with the new subelectronic microscope has shown that this is not the case. Along the surface of the material, invisible to our eyes but perfectly clear under the correct radiation, are literally thousands of tiny pictures. It is believed that they were imprinted on the material by some chemical means, and have faded with the passage of time.
"These pictures apparently form a record of life as it was on the Third Planet at the height of its civilization. They are not independent. Consecutive pictures are almost identical, differing only in the detail of movement. The purpose of such a record is obvious. It is only necessary to project the scenes in rapid succession to give an illusion of continuous movement. We have made a machine to do this, and I have here an exact reproduction of the picture sequence."The scenes you are now going to witness take us back many thousands of years, to the great days of our sister planet. They show a complex civilization, many of whose activities we can only dimly understand. Life seems to have been very violent and energetic, and much that you will see is quite baffling.
"It is clear that the Third Planet was inhabited by a number of different species, none of them reptilian. That is a blow to our pride, but the conclusion is inescapable. The dominant type of life appears to have been a two-armed biped. It walked upright and covered its body with some flexible material, possibly for protection against the cold, since even before the Ice Age the planet was at a much lower temperature than our own world. But I will not try your patience any further. You will now see the record of which I have been speaking."A brilliant light flashed from the projector. There was a gentle whirring, and on the screen appeared hundreds of strange beings moving rather jerkily to and fro. The picture expanded to embrace one of the creatures, and the scientists could see that the Historian's description had been correct.The creature possessed two eyes, set rather close together, but the other facial adornments were a little obscure. There was a large orifice in the lower portion of the head that was continually opening and closing. Possibly it had something to do with the creature's breathing.
The scientists watched spellbound as the strange being became involved in a series of fantastic adventures. There was an incredibly violent conflict with another, slightly different creature. It seemedcertain that they must both be killed, but when it was all over neither seemed any the worse.Then came a furious drive over miles of country in a four wheeled mechanical device which was capable of extraordinary feats of locomotion. The ride ended in a city packed with other vehicles moving in all directions at breathtaking speeds. No one was surprised to see two of the machines meet head-on with devastating results.After that, events became even more complicated. It was now quite obvious that it would take many years of research to analyze and understand all that was happening. It was also clear that the record was a work of art, somewhat stylized, rather than an exact reproduction of life as it actually had been on the Third Planet.
Most of the scientists felt themselves completely dazed when the sequence of pictures came to an end. There was a final flurry of motion, in which the creature that had been the center of interest became involved in some tremendous but incomprehensible catastrophe. The picture contracted to a circle, centered on the creature's head.The last scene of all was an expanded view of its face, obviously expressing some powerful emotion. But whether it was rage, grief, defiance, resignation or some other feeling could not be guessed. The picture vanished. For a moment some lettering appeared on the screen, then it was all over.
For several minutes there was complete silence, save for the lapping of the waves upon the sand. The scientists were too stunned to speak. The fleeting glimpse of Earth's civilization had had a shattering effect on their minds. Then little groups began to start talking together, first in whispers and then more and more loudly as the implications of what they had seen became clearer. Presently the Historian called for attention and addressed the meeting again."We are now planning," he said, "a vast program of research to extract all available knowledge from this record. Thousands of copies are being made for distribution to all workers. You win appreciate the problems involved. The psychologists in particular have an immense task confronting them.
"But I do not doubt that we shall succeed. In another generation, who can say what we may not have learned of this wonderful race? Before we leave, let us look again at our remote cousins,
whose wisdom may have surpassed our own but of whom so little has survived."Once more the final picture flashed on the screen, motionless this time, for the projector had been stopped. With something like awe, the scientists gazed at the stiff figure from the past, while in turn the little biped stared back at them with its characteristic expression of arrogant bad temper.
For the rest of time it would symbolize the human race. The psychologists of Venus would analyze its actions and watch its every movement until they could reconstruct its mind. Thousands of books would be written about it. Intricate philosophies would be contrived to account for its behavior.But all. this labor, all this research, would be utterly in vain. Perhaps the proud and lonely figure on the screen was smiling sardonically at the scientists who were starting on their age-long fruitless quest.
Its secret would be safe as long as the universe endured, for no one now would ever read the lost language of Earth. Millions of times in the ages to come those last few words would flash across the screen, and none could ever guess their meaning:............................A Walt Disney Production.

Arthur C Clarke Passes Away

Just came across this news.

Arthur C. Clarke, a writer whose seamless blend of scientific expertise and poetic imagination helped usher in the space age, died early Wednesday in Colombo, Sri Lanka, where he had lived since 1956. He was 90.

Thursday, March 6, 2008

அதுதான் கடைசிப் பக்கம்...

கி. கஸ்தூரி ரங்கன் தினமணியில் எழுதிய கட்டுரை

அறுபது ஆண்டு பந்தம் ஒரு முடிவுக்கு வந்துவிட்டதே என்று மனதில் சோகம் நிரம்பி வழியும் இத் தருணத்தில் பழைய நினைவுகள் அலை மோதுகின்றன.
ரங்கராஜன், சுஜாதாவைக் கைப்பிடித்து அதே பெயரில் பிரபல எழுத்தாளராகப் பிரகாசிக்கத் தொடங்குவதற்குப் பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பே, அவருடனும் அவருடைய குடும்பத்தினருடனும் பழக்கம் ஏற்பட்டுவிட்டது. 1950ம் ஆண்டுகளில் நான் கல்லூரி மாணவனாக இருந்தபோது ரங்கராஜனின் அண்ணன் என் வகுப்புத் தோழன். அப்போது ஏற்பட்ட நட்பில் தியாகராய நகர் மூஸô சேட் தெருவில் இருந்த அவன் வீட்டுக்கு அடிக்கடி செல்வதுண்டு. அவன் அப்பா, மின்வாரியத்தில் தலைமைப் பொறியாளர். மாடியும் கீழுமாகப் பெரிய வீடு. ரங்கராஜன் அரை டிராயரில் காட்சியளிப்பான். அவன் தம்பி ராஜப்பா, அண்ணன் கிச்சாய் அக்கம் பக்கத்து விடலைப் பசங்கள் எல்லாரும் மாடி வராந்தாவில் கவர் பால், அரை மட்டை சகிதம் கிரிக்கெட் விளையாடுவோம். அந்த இடத்தில் தடுப்பாட்டம் தான் ஆட முடியும். பந்தை ஓங்கி அடித்தால் அடுத்த வீட்டு ஜன்னல் கண்ணாடி உடைந்துவிடும். எனவே அரை மணியில் அலுத்துவிடும். ஆட்டம் முடிந்தது என்று கலைந்து செல்வோம்.
நானும் ரங்கராஜனும் ஏதாவது விஷயம் பற்றி அரட்டை அடித்துக் கொண்டிருப்போம். இருவருக்கும் பொதுவாக இருந்த எழுத்தார்வம் காரணமாகப் பத்திரிகைகள் பற்றிப் பேசுவோம். அப்போதே ""குப்பை பத்திரிகை''களுக்கு மாற்றாக வித்தியாசமான பத்திரிகை வெளியிட வேண்டும் என்று பேசிக்கொள்வோம்.
அதற்கான சந்தர்ப்பம் வெகு ஆண்டுகள் கழித்து இருவரும் வேலை நிமித்தமாக தில்லியில் குடியேறியபின்தான் வந்தது. ரங்கராஜன் மதறாஸ் இன்ஸ்டிடியூட்டில் எலக்ட்ரானிக்ஸ் படித்துவிட்டு தில்லியில் சிவில் ஏவியேஷன் துறையில் வேலைக்குச் சேர்ந்தான். நான் ஜர்னலிஸம் படித்துவிட்டு நியூயார்க் டைம்ஸ் நிருபரானேன். பிரம்மச்சாரிகளாக இருந்தவரை இருவரும் வேறு சில தனிக் கட்டைகளுடன் அறை ஒன்றில் தங்கியிருந்தோம். இருவருக்கும் குடும்பம் என்று ஏற்பட்ட பிறகு கரோல்பாக்கில் வேறுவேறு வீடுகளுக்கு மாறினோம். அப்போதும் நாங்கள் அடிக்கடி சந்தித்துப் பேசுவதுண்டு.
மீண்டும் பத்திரிகை ஆரம்பிக்கும் யோசனை பலமாகப் பிடித்துக் கொண்டது. ""நீ தைரியமாக ஆரம்பி. நான் எழுதுகிறேன்'' என்று சொன்னான். நானும் 1965 ஆகஸ்டில் "கணையாழி' மாத இதழைத் தொடங்கிவிட்டேன். ஸ்ரீரங்கம் எஸ்.ஆர். என்று அவனுக்குப் புனைப்பெயர் சூட்டி கடைசிப் பக்கம் எழுத வைத்தேன்.
நாற்பது ஆண்டுகளுக்கு மேலாக இடையிடையே நீண்ட இடைவெளி விட்டு ஸ்ரீரங்கம் எஸ்.ஆரின் கடைசிப் பக்கம் தொடர்ந்து வெளிவந்து கொண்டிருந்தது. 2006ல் கணையாழி நின்று போயிற்று. அவனுடைய விருப்பத்தின் பேரில் கணையாழியின் பழைய பக்கங்களை மீண்டும் வெளியிட முயற்சி மேற்கொண்டேன். சித்தன் ஆசிரியர் பொறுப்பில் புதிதாக ஆரம்பிக்கப்பட்டிருக்கும் ""யுகமாயினி''யில் கடைசி 16 பக்கங்களை கணையாழி பக்கங்கள் என்று அறிவித்து, அதில் மீண்டும் சுஜாதாவின் கடைசிப் பக்கத்தைத் தொடங்கச் செய்தோம்.
துரதிர்ஷ்டவசமாக சுஜாதா ஓர் இதழில் மட்டுமே எழுத முடிந்தது. திடீரென்று நிமோனியா ஜுரத்தில் படுத்துவிட்டார். மருத்துவமனையிலிருந்து மீண்டுவரவில்லை. அவருடைய கடைசி எழுத்து கணையாழி கடைசிப் பக்கத்துக்கு எழுதியதாகத்தான் இருக்கும்.
100 நாவல்கள், 250 சிறுகதைகள், ஏராளமான கட்டுரைகள், ஒரு டஜன் நாடகங்கள், அரை டஜன் வெற்றிப் படங்கள் என்று எழுத்துலக சகலகலாவல்லவனாகத் திகழ்ந்த போதிலும் சுஜாதாவுக்கு ஓர் ஆதங்கம் இருந்தது. தமிழ்நாட்டில் தனக்கு உரிய இலக்கிய அங்கீகாரம் கிடைக்கவில்லையே என்பதுதான். அதைக் கடைசியாக எழுதிய கணையாழி பக்கத்தில் வெளிப்படுத்தி இருக்கிறார்.
முதிர்ந்த வயதில் அவருடைய ஈடுபாடு திருக்குறள் உள்ளிட்ட சங்க இலக்கியங்களிலும், திவ்யப் பிரபந்த பாசுரங்களிலும் சென்றது. அவற்றில் மூழ்கி ரசித்து சிறுசிறு கட்டுரைகளில் தந்திருக்கிறார். மாணவர்களுக்கும் புரியும்படி திருக்குறளை எளிய தமிழில் தந்திருக்கிறார்.
இலக்கியத்திற்கு அப்பால் அவர் நிகழ்த்திய சாதனை அவர் உருவாக்கி வெற்றிகரமாக நடத்தி வந்த ""அம்பலம்'' இணையதளம். மற்றொரு மகத்தான சாதனை தேர்தல் நடைமுறையை எளிதாக்கியிருக்கும் வாக்குப் பதிவு இயந்திரம். இதற்காகவாவது அவருக்கு ஒரு பத்ம விருது வழங்கியிருக்கலாம்.
(கட்டுரையாளர்: தினமணியின் முன்னாள் ஆசிரியர்)


சுஜாதா பற்றி இரா.முருகன் குமுதம் ரிப்போட்டரில் எழுதிய கட்டுரை

வெறும் பத்து நாளில் ஒரு பழக்கம் அழுத்தமாக மனதில் படிந்து விட்டது. தூர்தர்ஷனில்நடிகர் திலகம் சிவாஜி கணேசன் நடித்த அகிலனின் ‘பாவை விளக்கு’ படத்தைப் பகுதி பகுதியாகக் காட்டினார்கள். அந்த மகாநடிகனின் ஒவ்வொரு கையசைவிலும் கண்ணசைவிலும் கட்டுண்டு தினசரி ராத்திரி ஒன்பது மணிக்கு டிவி முன்னால் உட்கார்ந்து விடுகிற பழக்கம் போன வாரம் முழுக்க என்னைப் பிடித்து இருந்த ஒன்று. அப்படி அரைமணி நேர அற்புத உலகத்தை எதிர்பார்த்து புதன்கிழமை இரவு சுவிட்ச் போட, வேறு ஏதோ கருப்பு வெளுப்பு உலகம். பாவை விளக்கு முந்திய நாள்தான் முடிந்து போனது என்பதை எப்படி மறந்து போனேன்?
சிவாஜியும், , சி.எஸ்.ஜெயராமனும், மருதகாசியும் ‘காவியமா நெஞ்சின் ஓவியமா’ என்று விசாரித்தபடி கொலம்பியா இசைத்தட்டாக மனதில் சுழன்று சுழன்று வர, சுற்றி கனமாகக் கவியும் வெறுமை. மேஜை மேல் வைத்த மொபைல் சத்தமில்லாமல் அதிர்கிறது. இதுதான் இதுதான் என்று ஏதோ துக்கத்தை எதிர்பார்த்து எடுத்த கை நடுங்குகிறது. “சுஜாதா சார் காலமாகி விட்டார்”. நண்பரான பத்திரிகை ஆசிரியரின் குரல் எதிர்முனையில். தொடர்ந்து பேச ஏதுமில்லாததுபோல் நீண்ட நிசப்தம். ‘சரி’. எதுவும் சரியில்லைதான். ஆனாலும் ஏதோ சொல்ல வேண்டுமே. சொல்கிறேன்.
ஸ்ரீரங்கம் எஸ். ரங்கராஜன் என்ற என்னை விட இருபது வருடம் மூத்த இளைஞர்.. குமுதத்தில் ‘நைலான் கயிறு’ என்று ஒரு தொடர்கதை எழுத ஆரம்பித்தபோது துணிச்சலான, நவநாகரீகமான ஒரு பெண் எழுத்தாளர் என்று நினைத்தேன், முதல் ஷாக், தினமணி கதிரின் அவரை மாணவர்கள் சந்தித்தது, சுஜாதா புகைப்படத்துடன் வந்திருந்தது. ‘ரொம்ப சாதாரணமா, எலக்டிரிக் ட்ரெயின் பிரயாணி மாதிரி இருக்கீங்களே’ என்று ஒரு மாணவி கேட்க, பக்கத்தில் மீசை இல்லாத சாதுவான சுஜாதா என்ற ஆண் படம். அப்புறம் சுஜாதா கோடாலி மீசை, கொம்பு மீசை எல்லாம் வைத்துக்கொண்டு கதிர் தீபாவளி மலரில் எலக்டிரிக் டிரெயினில் வம்பு வளர்க்கும் சக பிரயாணி பற்றி (‘குரலா அது? டி எம் எஸ்ஸ¤க்கு ஜலதோஷம் பிடித்த மாதிரி&rsquo கதை எழுதினார். கூடு விட்டு அவர் கூடு பாய, கதை சொல்கிற இளைஞர் ‘நான் இறங்கி பிளாட்பாரத்தில் நடந்து போவதைப் பார்த்தேன்’ என்று முடிக்கிற, திரும்பத் திரும்பப் படிக்க வைத்த அந்த வரியும் கதையும் தான் நான் முதலில் படித்த மாஜிக்கல் ரியலிசம். காப்ரியல் கார்சியா மார்க்வெஸ்ஸைப் படிக்க, என் மாஜிக்கல் ரியலிச நாவலை எழுத எனக்கு அதற்கு அப்புறம் முப்பது வருடம் கடந்து போனது.
இடைப்பட்ட இந்த நீண்ட கால கட்டத்தில் இலக்கியப் பத்திரிகையில் கவிதை எழுதினேன். வெகுஜனப் பத்திரிகையில் அதை சிலாகித்தார் சுஜாதா. அதன் மூலம் பரவலாக வெளியே தெரிய வந்தேன்.
முந்தைய பாராவை எழுத்து பிசகாமல் அப்படியே எடுத்து தமிழில் ஒரு நூறு எழுத்தாளர்கள், கவிஞர்களாவது தங்கள் கட்டுரைகளில் ஒட்ட வைத்துக் கொள்ளலாம். கொள்ள வேண்டும். அந்த நன்றி மறந்தால், எங்க வாத்தியார் பாணியில் சொல்வதாக இருந்தால், ‘இன்று ராத்திரி சாப்பாடு கிடைக்காது’.
மூன்று தலைமுறைகளைத் தொடர்ந்து வசீகரித்து வரும் சுஜாதாவின் எழுத்து ரகசியம் என்ன? எழுத்தில், இலக்கியத்தில், அறிவியலில் அவருக்கு இருந்த தீராத காதல். தொல்காப்பியம் எழுத்ததிகாரம் படிப்பதில் காட்டுகிற அதே ஈடுபாட்டை நானோ டெக்னாலஜியின், ஸ்டெம் செல் உருவாக்கும் மருத்துவ நுட்பத்தில் காட்டுவார் அவர். காலத்தோடு கைகோர்த்துச் செல்லும் எழுத்து பாணி அவருடையது. மற்றவர்கள் எல்லாரும் கம்ப்யூட்டர் கற்பழித்தது என்று கதை எழுதி தலையில் ராட்சத பல்புகள் சுழல ஒரு யந்திரம் நடந்து வருவதாகப் படம் போட்ட காலத்திலேயே அவர் கதையிலும் கட்டுரையிலும் நாம் தொட்டு உணரக் கூடிய கம்ப்யூட்டரைக் காட்டினார். பஞ்சாயத்து போர்ட் நூலகத்தில் பத்திரிகை படிக்கக் கிடைக்கிற கிராமப்புற, சிறு நகர இளைஞர் கூட்டத்துக்கு அவர் இப்படிக் காட்டியது கம்ப்யூட்டரை மட்டுமில்லை. ஷியாம் பெனகலின் ‘அங்கூர்’, பாபு நந்தன் கோடுவின் ‘தாகம்’ போன்ற ஆர்ட் சினிமாக்களை, ஞானக்கூத்தன் கவிதைகளை, எம்.பி.சீனிவாசன் சேர்ந்திசையில் ஆயிரம் கார்ப்பரேஷன் பள்ளிச் சிறுவர்களை. ஒரே குரலில் ‘பாரத தேசமென்று பெயர் சொல்லுவார்’ என்று பாரதி பாடலைப் பாடவைத்த அற்புதத்தை, சால்வடார் டாலி, பிகாசோவின் ஓவியத்தை, பீட்டில்ஸின் ‘செர்ஜண்ட் பெப்பர்ஸ் லோன்லி ஹார்ட் கிளப்’ இசை ஆல்பத்தை, ஹோலோகிராமை, ஆழ்வார் பாசுரத்தை. எதைத்தான் விட்டார் அவர்? எழுத அவரும் படிக்க நாமுமாக தொடர்ந்து கொண்டே போகும் இது என்று தோன்றியது நேற்று தூர்தர்ஷனில் ‘பாவை விளக்கு’ முடிந்து போனமாதிரி சட்டென்று மனதில் அழுத்த, திரும்ப ஒரு வெறுமை எங்கும் நிறைகிறது.
எனக்கு அண்மையில் ஒரு ஈமெயில் அனுப்பியிருந்தார் - ‘என்னது? ஐம்பத்து ரெண்டெல்லாம் வயதில் சேர்த்தியா? ஏன் அதற்குள் வேலைக்கு குட்பை சொல்லி விட்டு இலக்கிய சேவையில் முழுமூச்சாக இறங்க நினைக்கிறாய்? எழுபத்துரெண்டு வயதில் இன்னும் நான் பார்ட் டைம் கன்சல்டண்ட் ஆக வேலை பார்க்கிறேனே? வேறு எதுவும் இல்லாவிட்டாலும் வீட்டில் மனைவிக்கு ஒரு ஏழெட்டு மணி நேரம் தனிமையில் நிம்மதி கிடைக்குமில்லையோ?’
நாலு வரிக் கடிதத்திலும் இந்த நகைச்சுவை தான் சுஜாதா. For me, he goes on for ever.

Sunday, March 2, 2008

Stella Bruce

Stella bruce is no more. He took the extreme step of suicide. Me and my wife have discussed his novels threadbare many a time. He wrote so realistically.
ஸ்டெல்லா புரூஸ் என்ற பெயரில் எழுதிய ராம் மோகனை சிற்றிதழ் சூழலில் காளிதாஸ் என்றபேரில்தான் அறிவார்கள். கசடதபற இதழுக்குப் பின்னர் எழுதவந்தவர்களில் காளிதாஸ், கனகதாரா என்று ஒரு தனி வரிசை உண்டு. சிறிதளவு காலமே எழுதி அதிகம் கவனிக்கப்படாது போனவர்கள். காளிதாஸ் பின்பு ஸ்டெல்லா புரூஸ் என்ற பேரில் கதைகள் எழுத ஆரம்பித்தார். குமுதத்தில் விசித்திர முடிவுகள் கொண்ட சில காதல்கதைகள் முதலில் கவனிக்க வைத்தன. பின்னர் ஆனந்த விகடனில் அது ஒரு கனாக்காலம் போன்ற புகழ்பெற்ற தொடர்கதைகளை எழுதினார். ஸ்டெல்லா புரூஸின் சில கதைகளை அவற்றின் இயல்பை தெரிந்துகொள்ள வேண்டுமென்ற இயல்பான ஆர்வத்துடன் படித்திருக்கிறேன். பாலகுமாரன் சுஜாதா இரண்டும் கலந்த கலவை. கொஞ்சம் ஜெ.கிருஷ்ணமூர்த்தி. பொழுதுபோக்கு எழுத்துக்களைப் படிக்கும் வளரிளம்பருவ வாசகர்களை மிகவும் கவரும் இளமைத்துடிப்பு கொண்ட ஆக்கங்கள். இரு மாயவலைகளில் சிக்கி அழிந்தவர் என்று காளிதாஸ் பற்றி எனக்கு மனச்சித்திரம் இருக்கிறது. பின் தொடரும் நிழலின் குரல் தவிர என் பிற நாவல்களை விரும்பிப்படித்து கடிதங்கள் அனுப்பியிருக்கிறார். இருமுறை அந்தரங்கமாக பேசியிருக்கிறேன். அவருக்கு ஒரு குறிப்பிட்ட வயதில் திரைப்பட ஆசை இருந்திருக்கிறது. தமிழ்நாட்டில் தன்னை புத்திசாலிகள் என நினைக்கும் பலருக்கும் இருக்கும் ஆசை. அதுவே அவரை குடும்பத்தொழிலில் இருந்து பிரித்துசென்னையில் அல்லாடச் செய்தது. ஆனால் சினிமா அவருடைய இயல்புக்கு ஒத்துவருவதல்ல. வசதியான குடியில் பிறந்தவராதலால் நாசூக்கானவர். போராடி தன் இடத்தை அடையும் முனைப்பு இல்லாதவர். அத்துடன் எளிதில் புண்படும் மனமும் கொண்டவர். சினிமா அவரை பயன்படுத்திக் கொண்டு தூக்கிப்போட்டது. புகழ்பெற்ற சில படங்களில் அவரது முக்கியமான பங்களிப்பு உண்டு என்று சொல்லியிருக்கிறார். கதைவிவாதங்களுக்கு கூப்பிட்டு அமரச்செய்து சிலநூறுகளை கையில் வைத்து அனுப்பிவிடுவார்கள். படமே அவர் சொல்லும் சில கருத்துக்களின் பலத்தால் நிற்கும், ஆனால் படத்தில் பணியாற்றிய எடுபிடிபபியனுக்குக் கூட அதிக ஊதியம் கிடைத்திருக்கும். இரண்டாவது மாயை லாபம் மட்டுமே நோக்கமாகக் கொண்ட நவீன மருத்துவம். உயிர்தப்ப வாய்ப்பில்லாத ஒரு நோயாளியை சிலநாட்கள் மேலும் வாழச்செய்வதற்காக அவரது சுற்றத்தின் வாழ்நாள் சேமிப்பை அது உறிஞ்சி விடுகிறது. அதன்பொருட்டு அவர்களுக்கு ஆசையையும் நம்பிக்கையையும் கொடுத்தபடியே இருக்கிறது. காளிதாஸின் மனைவியின் சிகிழ்ச்சை அவரை தீராக்கடனாளியாக்கியது. வயோதிகநிலையில் அவரால் மீளமுடியாத மனச்சோர்வில் தள்ளியது. காளிதாஸ் ஜெ.கிருஷ்ணமூர்த்தி மற்றும் பாண்டிச்சேரி அன்னையின் தத்துவங்களில் ஈடுபாடு கொண்டவர். அவற்றைப்பற்றி நீண்டகடிதங்கள் எழுதுபவர். எனக்கும் எழுதியிருக்கிறார். நான் ஒருமுறை அவருக்கு ‘எழுத்தாளனுக்கு தத்துவம் உதவாது’ என்று எழுதினேன். அதுவே உண்மையாகியிருக்கிறது. துயரம் மிக்க ஒரு முடிவு. ஆனால் வேறுவழியில்லாத ஒன்று என்றும் படுகிறது. வாழும் முனைப்பையும் காரணத்தையும் அவர் இழந்துவிட்டபின் என்ன செய்வது?